Αν ένα παιδί μεγαλώνει με επικρίσεις

Written by geroskipou on . Posted in Άρθρα

Άρτεμις Ανδρέου

« Αν ένα παιδί μεγαλώνει με επικρίσεις, μαθαίνει να καταδικάζει.
Αν ένα παιδί μεγαλώνει με εχθρότητα μαθαίνει ν’ αντιδικεί.
Αν ένα παιδί μεγαλώνει με ντροπή, μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο.
Αν ένα παιδί μεγαλώνει με ανοχή μαθαίνει την υπομονή.
Αν ένα παιδί μεγαλώνει μ’ ενθάρρυνση, μαθαίνει την αυτοπεποίθηση.
Αν ένα παιδί μεγαλώνει με επαίνους μαθαίνει να εκτιμά.
Αν ένα παιδί μεγαλώνει με δίκαιη μεταχείριση, μαθαίνει το δίκαιο.
Αν ένα παιδί μεγαλώνει με ασφάλεια, μαθαίνει να έχει πίστη.
Αν ένα παιδί μεγαλώνει με επιδοκιμασία, μαθαίνει να είναι ικανοποιημένο με τον εαυτό του.
Αν ένα παιδί μεγαλώνει με αποδοχή και φιλία, μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη στον κόσμο.»

Η εφηβεία όπως και η προσχολική ηλικία είναι δυο τομείς στη ζωή των παιδιών πολύ σημαντικοί και που πολλές φορές μοιάζουν μεταξύ τους.
Στην προσχολική ηλικία έχουμε λένε και οι επιστήμονες την πρώτη εφηβεία, με τις εξάρσεις, τις αντιδράσεις, τις αντιδικίες των παιδιών μας. Τα παιδιά κάνουν την πρώτη τους επανάσταση για να ξεφύγουν από τον έλεγχό μας ή και για να δοκιμάσουν τις αντοχές μας.
Πολλές φορές κάποια συναισθήματα των παιδιών μας ή κάποιες τους αντιδράσεις ή γεγονότα που συμβαίνουν είτε στο σπίτι είτε στο σχολείο είτε γύρω μας δεν τους δίνουμε την πρέπουσα σημασία. Κι όμως τα συναισθήματα που αναπτύσσουν στην ηλικία αυτή τα παιδιά, έχουν αρκετές φορές αντίκτυπο στην εφηβεία τους.
Σαν γονείς καλούμαστε να τους δώσουμε κάποια εφόδια που θα τους βοηθήσουν να μεγαλώσουν κάνοντάς τους πιο ανθεκτικούς σε καταστάσεις ευχάριστες ή δυσάρεστες. Ποια είναι άραγε;

Το κυριότερο είναι η επικοινωνία. Επικοινωνία δε σημαίνει να μιλώ μόνο εγώ αλλά να είμαι και καλός ακροατής. Η επικοινωνία με τα παιδιά μας, στέλνει μηνύματα σεβασμού, κατανόησης αλλά και τρυφερότητας. Η ενεργητική ακρόαση, η ενθάρρυνση των παιδιών να μας εκφράσουν τα αισθήματά τους και τους προβληματισμούς τους ή και τα πιο μικρά καθημερινά προβλήματά τους, ακούγοντας τους με υπομονή, χωρίς επικρίσεις και σχόλια είναι ορισμένοι από τους τρόπους με τους οποίους δείχνουμε στα παιδιά ότι μπορούν να μας εμπιστεύονται.  Ο τρόπος που επικοινωνούμε εμείς με τα παιδιά μας αποτελεί πρότυπο για τα παιδιά , για τις σχέσεις τους με τους άλλους. Αν εμείς δείχνουμε ενδιαφέρον, δεν είμαστε επικριτικοί, μιλούμε όμορφα, προσεκτικά κι αυτά θα επικοινωνούν με τους φίλους τους το ίδιο. Θα μπορούν να ακούν προσεκτικά, με κατανόηση και ευαισθησία τους άλλους, και να επιλύουν τα προβλήματα τους με ήρεμο και αποδεκτό τρόπο.

Όταν ένα παιδί αισθάνεται ότι είναι ασφαλείς και ότι αξίζει και έχει ανεπτυγμένη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση έχει μεγάλες πιθανότητες να μην αντιμετωπίσει δυσκολίες στη ζωή του. Βοηθούμε το παιδί μας να νιώσει ότι είμαστε δίπλα του κάθε  στιγμή και σε όποια κατάσταση βρεθεί.

Φυσικά πάλι εδώ πρέπει να μπουν κάποιοι κανόνες, κάποια όρια. Και τα παιδιά νιώθουν πιο σίγουρα και μεγαλύτερη ασφάλεια όταν υπάρχουν τα όρια. Μαζί ορίστε τους κανόνες που πρέπει να υπάρχουν στην οικογένεια, στο ημερήσιο πρόγραμμα του ή και της οικογένειας όλης. Μάθετέ του με απλό τρόπο τι δεχόμαστε και τι όχι. Κι’ όλα αυτά να γραφτούν αν θέλετε αλλά να τηρούνται «ευλαβικά». Από την ώρα που θα ξυπνήσει, να φάει, να παίξει, να διαβάσει, να δει τηλεόραση, να κοιμηθεί κλπ. Πρέπει να διακατέχονται από κάποιους κανόνες. Δεν θα είναι λίγες οι φορές που θα θελήσουν να σπάσουν τις συμφωνίες αλλά εμείς πρέπει να είμαστε σταθεροί και να ανεκτούμε τότε και τις όποιες φωνές, κλάματα και ξεσπάσματα που ίσως υπάρξουν.

Τα παιδιά πολλές φορές νιώθουν κάτι και δεν μπορούν να το αντιληφθούν. Νιώθουν λύπη και ίσως να ντρέπονται να μας το πουν – ιδίως αν είναι αγόρια –  θυμό, λύπη, φόβο, αγανάκτηση. Μιλούμε μαζί τους για το τι νιώθουν. Τους δίνομαι λέξεις που σημαίνουν λυπάμαι, θυμώνω, χαίρομαι, στεναχωριέμαι, ζηλεύω. Στο εμπόριο υπάρχουν σήμερα αρκετά βοηθήματα – ιστορίες και παραμύθια- που μπορούν να βοηθήσουν να καταλάβουν τον εαυτό τους και πώς να το ξεπεράσουν αυτό που νιώθουν. Να το  ξεπεράσουν εποικοδομητικά και ήρεμα, χωρίς θυμό ή  άσκηση σωματικής ή ψυχολογικής βίας.

Το διαζύγιο είναι μια κατάσταση που προκαλεί στα παιδιά πάμπολλα συναισθήματα. Προκαλεί ενοχές, θυμό, ανασφάλεια, φοβίες, θλίψη, πόνο γι’ αυτό και πρέπει να γνωρίζουν τον τρόπο και να έχουν το θάρρος να εκφράζουν αυτό που νιώθουν. Να μην κρατούν όλα αυτά τα συναισθήματα μέσα τους.

Τα παιδιά θέλουν πάντοτε να νιώθουν ότι τα αγαπάμε και γι’ αυτό πρέπει κι εμείς να τους το επιβεβαιώνουμε και να τους το λέμε κάθε στιγμή. Ακόμα κι όταν τους τιμωρούμε τους λέμε ότι τους αγαπούμε.
Η τιμωρία είναι ένα θέμα που απασχολεί πολλούς γονείς. Πώς τιμωρώ ένα παιδί στην ηλικία αυτή;   Για να υπάρχει τιμωρία πρέπει να υπάρχει και η ανάρμοστη συμπεριφορά. Άραγε γιατί υπάρχει ανάρμοστη συμπεριφορά. Πριν τιμωρήσουμε πρέπει να εξετάσουμε το ενδεχόμενο αν τα παιδιά γνωρίζουν τι είναι και τι όχι αποδεκτό. Αν υπάρχουν κανόνες κι όρια  τους γνωρίζουν; Αν δεν έχουμε κανόνες κι όρια πώς περιμένουμε να τους σέβονται και να γνωρίζουν το τι πρέπει να κάνουν; Γι’ αυτό είναι σημαντικοί οι κανόνες και τα όρια.

Η τιμωρία τώρα, θα πρέπει να επιβάλλεται την ώρα που γίνεται η παραβίαση του κανόνα. Τιμωρούμε τη συμπεριφορά κι όχι το άτομο, γι’ αυτό ο ξυλοδαρμός, οι φωνές και οι απειλές δεν ενδείκνυται. Οι τιμωρίες πάλι πρέπει να είναι δίκαιες, αμερόληπτες και να συνδέονται με τη συμπεριφορά που θέλουμε να τιμωρήσουμε.

Τέλος αποδεχόμαστε το παιδί μας όπως είναι. Με τις όποιες δυσκολίες του και ικανότητές του. Δεν το συγκρίνουμε με τους άλλους, ούτε και με τα ίδια τα αδέλφια του. Το κάθε παιδί είναι ΜΟΝΑΔΙΚΟ. Η σύγκριση  και η μέτρηση της προόδου του γίνεται με τον ίδιο του τον εαυτό. Βοηθούμε το παιδί μας να βελτιώσει όσο εκείνο μπορεί κι όχι όσο θέλουμε εμείς. Δεν μπορούμε να το κάνουμε όπως εμείς θέλουμε. Θα γίνει όπως εκείνο μπορεί, απλά εμείς θα το βοηθήσουμε όχι με την επιβολή και την απόρριψη αλλά με τον έπαινο και την ενθάρρυνση.
Πάνω απ’ όλα…..
« Άκουσε
όταν σου ζητώ να με ακούσεις
κι εσύ αρχίζεις να δίνεις συμβουλές, δεν έχεις κάνει αυτό που σου ζήτησα.
Όταν σου ζητώ να με ακούσεις
Κι εσύ αρχίζεις να με ρωτάς γιατί, ή μου λες ότι δε θα έπρεπε να αισθάνομαι έτσι, ποδοπατάς τα συναισθήματα μου.
………………………………
Άκουσε! Το μόνο που σου ζήτησα ήταν ν’ ακούσεις, όχι να μιλήσεις ή να κάνεις κάτι – απλά να με ακούσεις.
Μπορώ να τα καταφέρω και μόνος μου! Δεν είμαι ανίκανος. Ίσως αποθαρρημένος και διστακτικός αλλά όχι ανίκανος.
……………………………
Γι’ αυτό σε παρακαλώ, απλά άκουσε με. Και αν θέλεις να μιλήσεις, περίμενε τη σειρά σου και θα σ’ ακούσω. »

Article Hits: {hits}297{/hits}

geroskipou

This information box about the author only appears if the author has biographical information. Otherwise there is not author box shown. Follow YOOtheme on Twitter or read the blog.

Pafos 2017

Cyprus Tourism Organisation

Bus Schedule