ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗΣ

Written by geroskipou on . Posted in Εγκριμένα προγράμματα

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

«ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ: ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗΣ»

Στόχοι    
1.    Η ανακάλυψη των ικανοτήτων και των δυνατοτήτων των παιδιών
2.    Η αποφόρτιση του συναισθηματικού βάρους από το σχολικό, οικογενειακό ή άλλο περιβάλλον.
3.    Η δυνατότητα εξωτερίκευσης σκέψεων, προβληματισμών, δυσκολιών.

To πρόγραμμα «Ψυχική Υγεία: Ενίσχυση της αυτοεκτίμησης» είναι ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα αγωγής υγείας που περιλαμβάνει παρέμβαση σε μαθητές σχολικής ηλικίας (πρωτοβάθμια εκπαίδευση) με την προσέγγιση της δραματοθεραπείας. Στοχεύει στην πρόληψη της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών με επικέντρωση στο θέμα της ενίσχυσης της αυτοεκτίμησης (Κέντρο Πρόληψης «ΕΛΠΙΔΑ», 2003).
Η φιλοσοφία που διέπει το πρόγραμμα «Ενίσχυση της αυτοεκτίμησης» βασίζεται στην ιδέα ότι αν και η αυτοεκτίμηση συγκροτείται από πολύ μικρή ηλικία,  με βάση την εικόνα που μας προβάλλουν οι άλλοι για το άτομό μας, τις γενικότερες εμπειρίες μας για την ικανότητά μας να διευθετούμε καταστάσεις, την κατάσταση της υγείας μας κ.λ.π., παρόλα αυτά δεν είναι προκαθορισμένη. Εξάλλου είναι γνωστό ότι και οι παράγοντες που έχουν τη μεγαλύτερη επιρροή στην αυτοεκτίμηση συνεχώς αλλάζουν ανάλογα με την ηλικία, τις ιδιαίτερες ανάγκες, τις εμπειρίες και το περιβάλλον.
Μπορούμε λοιπόν να ενισχύσουμε την αυτοεκτίμηση με διάφορους τρόπους κυρίως μέσα από μια διαδικασία προσωπικής ανάπτυξης και εξέλιξης στο πλαίσιο που ζει το άτομο.
Ειδικότερα, σε ένα περιβάλλον με δομή και όρια όπως το σχολείο, μπορούμε να δουλέψουμε στην κατεύθυνση της  ενίσχυσης της αυτοεκτίμησης μέσα από οργανωμένα προγράμματα αγωγής υγείας και με την στήριξη του θεωρητικού υπόβαθρου της δραματοθεραπείας.  

Το πρόγραμμα αυτό δημιουργήθηκε στην Ελλάδα από το Κέντρο Πρόληψης της Χρήσης Εξαρτησιογόνων Ουσιών «ΕΛΠΙΔΑ», ως απάντηση στην ανάγκη της εκπαιδευτικής κοινότητας για την ύπαρξη ενός υλικού για την προσωπική και κοινωνική εκπαίδευση, λιγότερο διδακτικό, μαθησιακό και κατευθυνόμενο από τον εκπαιδευτικό, που να ενθαρρύνει τη δημιουργικότητα και τη φαντασία των παιδιών.
Το υλικό αυτό δημιουργήθηκε λαμβάνοντας υπόψη την αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου για παιχνίδι και συνδέοντας το θέατρο και  τη δημιουργική έκφραση με το «παίζειν» (Jennings, Minde,1996). Δίνει στα παιδιά τη δυνατότητα να παίξουν σε ένα ελεύθερο περιβάλλον χωρίς δεσμεύσεις, εκφράζοντας και αποφορτίζοντας το καθημερινό βάρος, που κουβαλάνε από το σχολείο και το διάβασμα, ώστε να μπορούν να χειρίζονται με πιο λειτουργικούς τρόπους καθημερινές δυσκολίες (ΚΕ.Θ.Ε.Α., 2003).

ΟΜΑΔΕΣ ΓΟΝΕΩΝ

Written by geroskipou on . Posted in Εγκριμένα προγράμματα

ΓΟΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ
Ομάδες Γονέων
    
Στόχοι Προγράμματος
1.     Η στήριξη των γονιών στο ρόλο τους.
2.     Να συνειδητοποιήσουν οι γονείς ότι ο τρόπος που επικοινωνούν με τα παιδιά τους, περιορίζει ή διευκολύνει τις σχέσεις μεταξύ τους και να εξοικειωθούν με εναλλακτικούς τρόπους επικοινωνίας που βελτιώνουν τις σχέσεις με τα παιδιά τους
3.    Να αναγνωρίσουν δικά τους συναισθήματα που σχετίζονται με το μεγάλωμα των παιδιών τους και τις προσωπικές τους ανάγκες – προσδοκίες
4.     Να διαλυθούν μύθοι γύρω από τη χρήση και κατάχρηση ουσιών και την εξάρτηση και να αποσαφηνιστούν θέματα που σχετίζονται με τη χρήση και το βαθμό κινδύνου εμπλοκής των παιδιών με τις ουσίες και να αντιληφθούν οι γονείς την συμβολή τους στην πρόληψη της χρήσης και τη διατήρηση της υγείας των παιδιών τους.

Παρά τις ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές που επηρεάζουν τη δομή και τη λει¬τουργία της σύγχρονης οικογένειας, οι γονείς εξακολουθούν να παίζουν ση¬μαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της στάσης που θα έχουν τα παιδιά τους απέ¬ναντι στον εαυτό τους και τους άλλους και κατ’ επέκταση επηρεάζουν στην υιοθέτηση ή όχι από τα παιδιά τους βλαπτικών συμπεριφορών όπως είναι η κατάχρηση ουσιών.

Σημαντικό είναι το όφελος όταν οι γονείς μπορούν να έχουν έναν πιο ενεργό ρόλο στη ζωή των παιδιών τους, μιλώντας τους κατάλληλα για τις ου¬σίες αλλά και για άλλα θέματα που μπορεί να απασχολούν την οικογένεια. Η σχέση γονιού και παιδιού εξακολουθεί να είναι σημαντική όχι μόνο κατά την βρεφική και νηπιακή ηλικία αλλά και κατά τη διάρκεια της εφηβείας αλλά και αργότερα (Herbert, 1999). Επιπλέον, έρευνες έδειξαν ότι η επίλυση προβλημάτων είναι πιο αποτελεσματι¬κή και δημιουργική σε ομάδες όπου υπάρχει πλουραλισμός αντιλήψεων όταν η ομάδα πρόκειται να κρατήσει σε διάρκεια (Douglas, T. 1997).

Σήμερα, γονείς και παιδιά ζουν σε μια κοινωνία που αλλάζει με ιλιγ¬γιώδη ταχύτητα. Οι γονείς, στην εποχή μας, δεν μπορούν να αναθρέψουν τα παιδιά τους με τον τρόπο που εκείνοι ανατράφηκαν αφού παλαιότεροι ρόλοι και αξίες αμφισβητούνται. Σήμερα μιλάμε για εφηβεία, αυτοεκτίμηση, επεξεργασία δύσκολων συναισθημάτων, λειτουργική και δυσχερή επικοινωνία. Για να μπορέσουν οι γονείς να διαπιστώσουν, να επεξεργαστούν, να αντιμετωπίσουν αλλά και να μιλήσουν στα παιδιά τους γι΄αυτά τα ζητήματα είναι απαραίτητο να εκπαιδεύσουμε τους γονείς σχετικά με αυτά τα θέματα.

Επιπλέον μέσα στο φάσμα των γενικότερων αλλαγών έχουν αλλάξει και τα δεδομένα στο χώρο της χρήσης και κατάχρησης ουσιών αφού πλέον έχει αυξηθεί ο αριθμός των χρηστών, έχει κατέβει ο μέσος όρος ηλικίας έναρξης της χρήσης και έχει γίνει πιο εύκολη η πρόσβαση στις ουσίες ακόμη και από παιδιά μικρών ηλικιών. Οπότε και με βάση τα παραπάνω δεδομένα κρίνεται σημαντική η ενημέρωση και ευαι¬σθητοποίηση των γονιών σε θέματα που αφορούν στις σχέσεις με τα παιδιά τους αλλά και τα άλλα μέλη της οικογένειας. Ειδικότερα στο χώρο της πρόληψης ¬ουσιών έχει φανεί ότι όταν οι γονείς έχουν ενημερωθεί κατάλληλα γύρω από θέματα χρήσης αισθάνονται πιο άνετα να συζητήσουν το θέμα με τα παι¬διά τους (Κέντρο Εκπαίδευσης για την πρόληψη της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών και την προαγωγή της υγείας, Ε.Π.Ι.Ψ.Υ., Ο.ΚΑ.ΝΑ., 1996).
Ο ρόλος των ενηλίκων είναι να «συντροφεύουν» το παιδί και αργότερα τον έφηβο, να τον εμπιστεύονται και να του επιτρέψουν με αυτόν τον τρόπο να βρει τη θέση του στον κόσμο. Σε αυτές τις συνθήκες το παιδί / ο έφηβος νιώθει ψυχικά πιο δυνατός και ικανός να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που προκύ¬πτουν και δεν αισθάνεται την ανάγκη έντονης άμυνας που οδηγεί και στη «φυ¬γή» (Κέντρο Εκπαίδευσης για την πρόληψη της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών και την προαγωγή της υγείας, Ε.Π.Ι.Ψ.Υ., Ο.ΚΑ.ΝΑ., 1996).


Έτσι, είναι σημαντικό οι γονείς να εξασκηθούν σε δεξιότητες επικοινωνίας στην οικογένεια, να γνωρίσουν τεχνικές πειθαρχίας κατάλληλες για το στάδιο ανάπτυξης του παιδιού, να μάθουν να εφαρμόζουν με συνέπεια σταθερούς κανόνες αλλά και να εξασκηθούν σε δεξιότητες, όπως η διαχείριση συγκρού¬σεων στην οικογένεια. Οι γονείς επίσης μπορούν να διδαχθούν τρόπους με σκοπό να αυξήσουν τη συναισθηματική, κοινωνική, γνωστική και υλική υπο¬στήριξη που δίνουν στα παιδιά τους, όπως, για παράδειγμα, να μάθουν να ανταποκρίνονται επαρκέστερα σε ανάγκες οικονομικές, μετακίνησης, φροντί¬δας της υγείας και του νοικοκυριού. Η έρευνα καταδεικνύει το όφελος που έχει το να παίζουν οι γονείς έναν πιο ενεργό ρόλο στη ζωή των παιδιών τους, μι¬λώντας τους για τις ουσίες, παρακολουθώντας τις δραστηριότητές τους, γνω¬ρίζοντας τους φίλους τους, κατανοώντας τα προβλήματα και τις ανησυχίες τους, τηρώντας με συνέπεια κανόνες και ασχολούμενοι με τη μάθηση και την εκπαίδευσή τους.


Με δεδομένη την Εθνική Στρατηγική για τα Ναρκωτικά 2009-2012 που ορίζει πως τα προγράμματα πρόληψης που απευθύνονται στην οικογένεια θα πρέπει να ενδυναμώνουν τους δεσμούς και τις σχέσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας και να περιλαμβάνουν τεχνικές βελτίωσης των γονεϊκών δεξιοτήτων, εκπαίδευση σε ότι αφορά τις ψυχο-συναισθηματικές ανάγκες του παιδιού ανάλογα με το στάδιο εξέλιξης, στον καθορισμό ορίων, αλλά και ενός πλαισίου κανόνων μέσα στην οικογένεια, καθώς και αντικειμενική ενημέρωση σχετικά με το θέμα της ουσιοεξάρτησης στην οικογένεια στις Ομάδες Γονέων θα αναπτύξουμε τα αντίστοιχα θέματα. Συγκεκριμένα ζητήματα όπως η έννοια της ενεργητικής ακρόασης, της παθητικής στάσης των γονέων απέναντι στα παιδιά, η έννοια του «τέλειου» και του «αρκετά καλού γονιού», η έκφραση των συναισθημάτων, η διαχείριση του θυμού, η θέσπιση ορίων και κανόνων από τους γονείς προς τα παιδιά, οι εξαρτητικές συμπεριφορές, ο εθισμός αλλά και κάποια άλλα ζητήματα είναι μερικά από τα θέματα που θα αναπτυχθούν στις Ομάδες Γονέων.

ΟΛΑ ΟΣΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΥΣΙΕΣ

Written by geroskipou on . Posted in Εγκριμένα προγράμματα

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΕ ΜΑΘΗΤΕΣ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ
«ΟΛΑ ΟΣΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΩ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΥΣΙΕΣ»

Στόχοι Προγράμματος
1.    Η απόκτηση γνώσεων για ζητήματα της  χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών και η εμβάθυνση στην έννοια της εξάρτησης
2.    Η διερεύνηση των στερεοτύπων και η κατάρριψη των μύθων γύρω από τη χρήση ουσιών και την εξάρτηση καθώς και η ανάδειξη των συνεπειών σε προσωπικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο και επίπεδο υγείας
3.    Η διερεύνηση των επιλογών που έχουν οι έφηβοι σχετικά με τη χρήση ή τη μη-χρήση και ο προσδιορισμός των θετικών και αρνητικών καταστάσεων που σχετίζονται με τη χρήση ναρκωτικών.

Αναμφίβολα, οι νέοι αντιμετωπίζουν μια πληθώρα δυσκολιών και αυτό βρίσκε¬ται σε στενή σχέση με το γεγονός ότι βρίσκονται σε μια μεταβατική περίοδο της ζωής τους (Αναστασόπουλος, 1997). Οι μεταβατικές περίοδοι θεωρούνται σημεία-κλειδιά που μπορούν να αποτελέσουν έναν παράγοντα κινδύνου με την έννοια ότι δημιουργείται μια αίσθηση αβεβαιότητας για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν, με αποτέλεσμα ένας νέος να είναι ιδιαίτερα ευάλωτος. Οι αλλαγές που καλείται να αντιμετωπί¬σει είναι πολλές. Για παράδειγμα, η αύξηση των ακαδημαϊκών απαιτήσεων, η ανάληψη περισσότερων ευθυνών μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο, η επιλογή επαγγέλματος, η διαμονή σε μια άλλη πόλη ως φοιτητής/τρια (Μανωλόπου¬λος, 1987).
Ταυτόχρονα, ένα σημαντικό αναπτυξιακό στόχο αποτελεί και η ανεξαρτητο¬ποίηση από την οικογένεια και η απομάκρυνση από τα γονεϊκά πρότυπα και η δημιουργία μιας προσωπικής ταυτότητας (Cole & Cole, 2002).
Όλα τα παραπάνω αποτελούν πόλους άγχους, ανησυχίας ή / και συγκρούσεων για έναν νέο τόσο σε ατομικό όσο και σε οικογενειακό και κοινωνικό επίπεδο, με αποτέλεσμα να τον καθιστούν ευάλωτο στη χρήση ουσιών ως ένα μέσο, για να «ξεφύγει» από τα προβλήματα που τον κατακλύζουν (Μόττη-Στεφανί¬δη, 1997). Άλλωστε, η ανάγκη του εφήβου να ενταχθεί στην ομάδα των συνο¬μηλίκων, από την οποία δεν θα αποκλίνει, τον καθιστά επιρρεπή στην πίεση των συνομηλίκων να προβεί συχνά σε ριψοκίνδυνες δραστηριότητες, όπως είναι η χρήση ή η κατάχρηση ουσιών (Νομικού, 2004).

Είναι απαραίτητο μια προληπτική παρέμβαση να εστιάζε¬ται τόσο στην ενημέρωση και την παροχή πληροφοριών για τα ναρκωτικά (Ε.Π.Ι.Ψ.Υ.-Ο.ΚΑ.ΝΑ, 2000) όσο και την καλλιέργεια δεξιοτήτων αντίστασης στη χρήση εξαρτησιογόνων ου¬σιών. Μια προληπτική παρέμβαση που εστιάζεται στους παραπάνω παράγοντες, χωρίς εκφοβισμούς, απειλές και απεχθείς εικόνες, ενδυναμώνει το άτομο σε προσωπικό επίπεδο, αλλά συμβάλλει σημαντικά και στην κοινωνικο-συναισθηματική του ανάπτυξη, λειτουργώντας έτσι προστα¬τευτικά όσον αφορά τη χρήση ουσιών.

ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΩ ΚΑΙ ΤΟ ΕΣΥ ΣΤΟ ΕΜΕΙΣ

Written by geroskipou on . Posted in Εγκριμένα προγράμματα

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗ ΠΡΟΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
ΑΠΟ ΤΟ «ΕΓΩ» ΚΑΙ ΤΟ «ΕΣΥ» ΣΤΟ «ΕΜΕΙΣ»

Στόχοι
1.       Η ανάπτυξη διαπροσωπικών σχέσεων των παιδιών μεταξύ τους.  
2.    Η αποδοχή της διαφορετικότητας των συνομηλίκων
3.    Η αποσαφήνιση της εικόνας εαυτού των παιδιών
4.       Η επεξεργασία των τρόπων επικοινωνίας και αντίδρασης προς τους άλλους και τον εαυτό τους

Το πρόγραμμα στηρίζεται στη θεωρία της θεραπευτικής μυθοπλασίας και αφήγησης του μοντέλου της δραματοθεραπείας. Στα παιδιά αρέσει από πολύ μικρή ηλικία να ακούν ιστορίες. Συχνά έχουν μια αγαπημένη ιστορία την οποία θέλουν να ακούν ξανά και ξανά έως ότου η ιδιαίτερη ανάγκη που εκπληρώνεται μέσα από την ιστορία δεν υφίσταται πλέον και μπορούν να προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο της ανάπτυξής τους. Μία ιστορία λειτουργεί ως καθησύχαση ότι το άγνωστο μπορεί να γίνει γνωστό, ότι μπορούμε να ταξιδέψουμε στο δρόμο από το γνωστό στο άγνωστο και το αντίστροφο (Gersei & King, 1990). Οι ανάγκες ενός παιδιού, καθώς γίνεται πιο ενήμερο για τον  κόσμο των ενηλίκων, ικανοποιούνται από τις λύσεις που δίνονται σε μία ιστορία ακόμη και εάν επιτυγχάνονται διαμέσου του μαγικού ραβδιού της καλής νεράιδας. Υποσυνείδητα, το παιδί αφομοιώνει κανόνες συμπεριφοράς ακόμη και ηθικής χωρίς καμία άλλη διδαχή πέρα από την ιστορία αυτή καθαυτή. Οι ιστορίες μεταφέρουν ένα μήνυμα και στο συνειδητό και στο ασυνείδητο μέρος του μυαλού. Τα παιδιά μπορεί συχνά να ταυτίζονται με τον ήρωα ή να συναισθάνονται τους άλλους χαρακτήρες ακόμη και το δράκο. Αυτό τα βοηθά να οικοδομήσουν ένα υγιές Εγώ και, ταυτόχρονα, να ξελαφρώσουν από την πίεση των προβλημάτων που παραμένουν άλυτα (Gersei & King, 1990). Λαμβάνοντας υπόψη τη δύναμη της λογοτεχνίας και την επίδραση της στον άνθρωπο αναπτύχθηκε το μοντέλο της θεραπευτικής μυθοπλασίας και αφήγησης, ένα από τα έξι μοντέλα της δραματοθεραπείας, που εστιάζεται στην ενοποιητική δύναμη του πανανθρώπινου μυθολογικού υλικού αλλά και της προσωπικής μυθολογίας του κάθε ατόμου με βασικά εργαλεία τους μύθους και τα παραμύθια («model of therapeutic storymaking and storytelling» (Landy, 1986). & (Lahad, 1992). Βάση αυτού οι μύθοι και οι ιστορίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη δραματοθεραπεία με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Μία ιστορία μπορεί να αποτελέσει ένα σημείο εκκίνησης ή να δουλευτεί αυτή καθαυτή συνολικά.

Το υλικό που θα αξιοποιηθεί δημιουργήθηκε λαμβάνοντας υπόψη την αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου για παιχνίδι και συνδέοντας το θέατρο και  τη δημιουργική έκφραση με το «παίζειν» (Jennings, Minde, 1996).  Όλο το υλικό στηρίζεται σε παραμύθια, μύθους και ιστορίες που αξιοποιούνται με διαφορετικούς τρόπους στη συνέχεια: εικαστικά, παιχνίδια ρόλων, παιχνίδια φαντασίας, δραματοποιήσεις, καλλιτεχνικές κατασκευές.
Το πρόγραμμα θα αναπτυχθεί με την αξιοποίηση του εκπαιδευτικού δυναμικού των σχολείων προδημοτικής εκπαίδευσης. Οι παιδαγωγοί αυτής της βαθμίδας έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με τα παιδιά που φροντίζουν, αφού είναι τα σημαντικά πρόσωπα που σχετίζονται μαζί τους μετά τους γονείς και την οικογένεια και μπορεί να γνωρίζουν και έτσι να κατανοούν καλύ¬τερα το παρελθόν και τις ιδιαίτερες ανάγκες τους.
Επιπλέον ένα πρόγραμμα πρόληψης στο χώρο της Προδημοτικής Εκπαίδευσης μπορεί να εφαρμοστεί χωρίς την πίεση του χρόνου και ενός αυστηρά καθορισμένου αναλυτικού προγράμμα¬τος. Οι τεχνικές και οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για την εφαρμογή ενός προγράμματος είναι κοινές με τις μεθόδους που χρησιμοποιεί ένας παιδαγω¬γός στην προσέγγιση των νηπίων- προνηπίων άρα είναι και εύκολο για αυτούς να εφαρμοστεί.
Μετά από κατάλληλη εκπαίδευση των εκπαιδευτικών θα γίνει από αυτούς η εφαρμογή του προγράμματος στους μαθητές ενώ παράλληλα θα τους δίνεται σταδιακά το εκπαιδευτικό υλικό και θα υποστηρίζονται στην εποπτική διαδικασία για όποια δυσκολία αντιμετωπίσουν.

Pafos 2017

Cyprus Tourism Organisation

Bus Schedule